Lato znowu odchodzi za wcześnie

Nie lubię końca sierpnia.

W czerwcu człowiek ma jeszcze poczucie, że lato jest czymś trwałym. Że będzie długo. Że zdąży pojechać tam, gdzie chciał, przeczytać te książki, które odłożył, posiedzieć wieczorem bez pośpiechu i przynajmniej raz zrobić coś kompletnie bez sensu.

A potem przychodzi koniec sierpnia i okazuje się, że człowiek głównie pracował, robił zakupy i odkładał lato na później.

W Wolinie czuć ten moment szczególnie dobrze.

Turyści jeszcze są. Samochodów nadal więcej niż zimą, ktoś ciągle jedzie w stronę morza, ktoś wraca z ręcznikiem przewieszonym przez ramię. Ale wieczorem robi się chłodniej. Słońce znika wcześniej. Człowiek siedzi przed domem i po raz pierwszy od kilku miesięcy zastanawia się, czy nie przynieść bluzy.

To jest początek końca.

Nigdy nie rozumiałem ludzi, którzy pod koniec sierpnia mówią:

„Dobrze, że już jesień”.

Co dokładnie jest dobre?

Deszcz padający bokiem? Ciemność o siedemnastej? Mokre buty stojące w przedpokoju?

Owszem, jesień ma swoje zalety. Herbata smakuje wtedy lepiej. Człowiek może bez wyrzutów sumienia zostać w domu. Nawet czytanie książki wygląda bardziej szlachetnie, kiedy za oknem pada.

Ale nie oszukujmy się.

Latem świat jest po prostu łatwiejszy.

Można wyjść z domu bez całej narady dotyczącej kurtki. Wieczór nie kończy się zaraz po obiedzie. Ludzie siedzą dłużej na zewnątrz i jakby trochę mniej się spieszą.

Może właśnie tego najbardziej mi żal.

Nie temperatury.

Tego poczucia, że dzień ma jeszcze zapas.

Pod koniec sierpnia zaczynam więc zachowywać się trochę jak człowiek, który wie, że pociąg zaraz odjedzie, ale nadal stoi na peronie i udaje, że przecież mamy mnóstwo czasu.

Jeszcze kawa na zewnątrz.

Jeszcze spacer.

Jeszcze jeden wieczór bez kurtki.

Za kilka tygodni będę pewnie mówił, że jesień jest piękna. Człowiek ma wyjątkowy talent do pogodzenia się z tym, czego nie potrafi zatrzymać.

Ale dzisiaj nie zamierzam się z niczym godzić.

Szkoda lata.

Jak co roku.

I jak co roku mam wrażenie, że dopiero się zaczęło.